Ale jest druga strona medalu I wtedy to nie Ty decydujesz o rozstaniu Pamiętam rozstania, nie zawsze są ciężkie Bo może wyjść na lepsze, jak wreszcie się pozbędziesz - ciężaru Ale jest druga strona medalu I wtedy to nie Ty decydujesz o rozstaniu Koledzy z klasy, drukują faktury Ja drukuje teksty, a łaziliśmy po tych samym korytarzach Wiceszef Kancelarii Prezydenta mówi w rozmowie z DGP o wyroku TSUE, aferze Banasia czy taśmach Neumanna. Paweł Mucha odpowiada też na pytanie, czy prezydent Andrzej Duda ponownie wystartuje w Druga strona medalu - drugie oblicze np. czegoś/kogoś czy też inny punkt widzenia na konkretną sprawę/kwestię. PS. Nie mam podręcznika z podstawówki więc nie mogę wykonać 2 części zadania. O tym, że jej mąż ma drugą rodzinę, Krystyna dowiedziała się od detektywa. Wynajęła go, gdy przez przypadek odkryła, że nie ma już nic do powiedzenia w rodzinnej firmie. Dziś, po Druga strona medaluWięcej na : → http://www.jackowiakfilip.plDruga strona medalu przy świetnych szansach, okazjach i projektach. Czy bierzesz pod uwagę brak Często ludzie z lękiem mogą wierzyć, że inni ich nienawidzą.”Kiedy w rzeczywistości druga osoba jest szalona lub zirytowana. Twój mąż może być na ciebie zły. On cię nie nienawidzi. Może zawsze pytasz, czy cię kocha. Nie nienawidzi cię, ale jest zirytowany., Może robisz wiele dla męża i nie czujesz się doceniana. YdQw. Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Polecam wspaniała książkę "Mądre kobiety to wiedzą" Steven Carter i Julia Sokol. W tej książce wspaniale jest opisane jakich facetów i dlaczego unikać, czym jest miłość i jak szanować siebie, jak zachowuje się facet który Cię szanuje. Kilku moim znajomym pomogła lektura. Patrzyłam teraz na internecie nie jest droga około 15 złEwa Ciołczyk edytował(a) ten post dnia o godzinie 15:48 Szczepan J. Wypowiedzi autora zostały ukryte. Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Znaleźć nowego męża. spowodować zazdrość u starego. Albo pozbierać zabawki i iść w p......!! (to tam tak troche daleko, gdzie nikt nie wie gdzie to jest). :) Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... .: Aha! i załóż fajna kiecke i szpilki, idź do fryzjera i kosmetyczki i ciesz sie soba.. Mi po porodzie to pomoglo;)... Ale jest jedna zasada... Masz sie podobac sobie, nie jemu...:J esli to Ci porawi samopoczucie i pewnosc siebie to zrob to, ale nie tylko atrakcyjny wyglad decysuje o wartosci kobiety. Moze znajdz sobie jakies hobby, zapisza sie na jakies zajecia, podejmij nauke, podniesc kwalifikacje. Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Ewa S.: Wioleta Pietrucha:Razem z męzem mamy kredyt mieszkaniowy nie było by to takie proste. To poszukaj konkretnych informacji prawnych( w internecie, banku, u prawników) co zrobic,zeby kredyt nie był tylko proste rzeczy sie w zyciu realizuje. Zmierzenie sie z trudnymi problemami dowartosciowuje. Moze bede teraz troche bezczelna, wybacz, ale moim skromnym zdaniem, nie te kobiety sie nieszanuja, które sie puszczaja pod przysłowiowa latarnia, ale te które pozwalaja sie ponizac meżczyznie nazywajac to zwiazkiem sakrammentalnym. Masz jeden powod do wdzieczności wobec męza-to ze nie macie dzieci. Pomyśł co zrobiłoby z zyciem dziecka wychowanie w tak toksycznej rodzinie. Jesli nadal chcesz miec dzieci to jak najszybciej uwolnij sie od Twojego partnera i realizuj te marzenia winnym zwiazku. Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Czytajac wypowiedzi doszlam do wniosku,ze wiele z nich chyba rozmineło sie z pytaniem, jak sie dowartosciowac, a my od razu rady typu odejdz, oceny niewlasciwy meżczyzna. Chyba wyszły jakies nasze głeboko skrywane urazy itp. Nie wiem co trudniejsze zyc z takim męzczyzna i znaleść sposob na poczucie własnej wartości,( jesli to wogole możliwe) czy odejsc i zaczac teraz budowac swoja nowa tozsamosc oparta na poczuciu wlasnej wartosci? Napewno bycie za wszelka cena żoną, nie jest potrzebne aby kobieta czuła sie wartościowa. Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... A może potrzebne jest,żeby mąż zauważył że adorują Cię inni mężczyźni -moja żona twierdzi,że to mnie kręci ;) Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Czyli niestety nie ma szans na podwyzszenie samooceny przez np podnoszenie kwalifikacji, zdobyanie wiedzy, osiaganie sukcesow w jakiejkolwiek dziedzinie, poszerzanie zaintersowan itp itd, tylko do "samca" przemawia seksualnosc i widzialby najchetniej zone w kategoraich prokreacyjno-rozrywkowych;-) no ta łądnych rzeczy sie dowiaduje o męzczyznach, człowiek uczy sie całe zycie. Moze to sa dwie odrebne sprawy dowartosciowac siebie dla siebie we wlasnym mniemaniu, a dowartosciowac sie w oczach mezczyzny( wlasnego czy cudzego. Ale spostrzeganie wlasnej wartosci tylko przez pryzmat jak ocenia nas płec przeciwna to chyba ślepy zaułek A co jesli maz zwiekszy agresje , wobec zony, gdy inni męzczyzni zaczna ja zabardzo adorowac, bo pzreciz samcowi nie podskoczy , a znalesc sobie kozla ofiarnego wzonie,ktorej sie nie szanuje jest łatwiej Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Beata K.: Czyli niestety nie ma szans na podwyzszenie samooceny przez np podnoszenie kwalifikacji, zdobyanie wiedzy, osiaganie sukcesow w jakiejkolwiek dziedzinie, poszerzanie zaintersowan itp itd, tylko do "samca" przemawia seksualnosc i widzialby najchetniej zone w kategoraich prokreacyjno-rozrywkowych;-) no ta łądnych rzeczy sie dowiaduje o męzczyznach, człowiek uczy sie całe zycie. Moze to sa dwie odrebne sprawy dowartosciowac siebie dla siebie we wlasnym mniemaniu, a dowartosciowac sie w oczach mezczyzny( wlasnego czy cudzego. Ale spostrzeganie wlasnej wartosci tylko przez pryzmat jak ocenia nas płec przeciwna to chyba ślepy zaułek A co jesli maz zwiekszy agresje , wobec zony, gdy inni męzczyzni zaczna ja zabardzo adorowac, bo pzreciz samcowi nie podskoczy , a znalesc sobie kozla ofiarnego wzonie,ktorej sie nie szanuje jest łatwiejTak niestety jest prawda,a podnoszenie kwalifikacji, zdobywanie wiedzy i osiąganie sukcesów przez żonę,czy męża może mieć też swoje skutki uboczne. Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Zastanowmy sie czy chodzi o to co zrobic aby maz widzial w niej wieksza wartosc. Pomyslow moze byc tyle ile ludzi na swiecei, ale czy którys poskutkuje, prawdopodobienstwo male. Niestety nie mamy wplywu na innych co beda myslec i robic. Chyba,zeby spytac meza jakiej zmiany oczekuje od zony aby zaczal ja inaczej traktowac. jeszcze bardziej watpliwe. Natomiast co ma zrobic zona aby niezaleznie od postepowania meza czula sie wartosciowa, tu jest wieksze pole do popisu. To chyba ona wie najlepeij, pod warunkiem,ze pierwszym krokiem bedzie uswiadomienie sobie, ze jej wartosc nie zalezy od opini czy zgodzi sie tolerowac wszystkie niewygody zwiazane z zyciem w tym małzenstwie zalezy od niej. Ciekawe czy autorka jeszcze czyta ten watek i co mysli o wszystkich radach konto usunięte Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Kobieta powinna się cieszyć, że w ogóle ma męża. Skoro się z nią ożenił, to znaczy, że widział w niej jakąś wartość. Inne tego szczęścia nie mają i co mają powiedzieć?!!!!! Wkurza mnie takie marudzenie!!!!! Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Iwona G.: Kobieta powinna się cieszyć, że w ogóle ma męża. Skoro się z nią ożenił, to znaczy, że widział w niej jakąś wartość. Inne tego szczęścia nie mają i co mają powiedzieć?!!!!! Wkurza mnie takie marudzenie!!!!! Czy to prowokacja, czy jeszcze sa takie miejsca na ziemi, gdzie obowiazuja takie poglądy. A może inne wlasnie maja to szczescie ze nie maja mężą? Narzekania rzeczywiscie do niczego nie prowadza, ale chyba od czegos trzeba zaczac, aby problem ma prawo do narzekania inny do bycia wkurzonym, a jeszce inny do bycia wkurzonym ,ze sie wkurzasz Widział w niej wartość lub swoje korzyści. To dlaczego teraz mąż się nie cieszy że wogóle ma żone i nie stara się z tej radości przysparzac jej jak najwiecej szczęscia Mam wrazenie,ze watek, poruszył bardziej inne kobiety, niz sama autorkę, która dawno juz tu nie K. edytował(a) ten post dnia o godzinie 09:42 konto usunięte Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Beata K.: Zastanowmy sie czy chodzi o to co zrobic aby maz widzial w niej wieksza wartosc. Dlaczego ona ma się starać, aby on był zadowolony? Z tego, co da się zauważyć po wypowiedzi autorki wątku, może stanąć na głowie i zaklaskać uszami, a druga strona pozostanie równie niewzruszona. Prawdopodobnie jedyna sensowna uwaga, jaka tutaj padła, dotyczy bazowania na poczuciu własnej wartości (jeśli zostało nadszarpnięte lub zniszczone, trzeba je budować z pomocą innych i bez opierania się na mężu) i budowaniu swojej niezależności. Może się nagle okazać, że dotychczas nieatrakcyjna żona, która zaczęła mieć własne życie, zyskuje nagle w oczach niezadowolonego. :) A poza tym sądzę, że temat jest już nieaktualny i możemy dywagować czysto teoretycznie (por. lista wypowiedzi autorki w innych wątkach).Ada Z. edytował(a) ten post dnia o godzinie 09:24 konto usunięte Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Ja bym się zastanowiła czy to nie jest jakeiś współuzaleznienie, jedynie przywiązanie. Jesli czujesz się z Tą drugą osobą źle, nie masz wsparcia i zrozumienia, a na dodatek nadmiernie się starasz aby ją zadowolić to nie jest dobrze. Pomyśl o sobie. Rob to co sprawia Ci przyjemnośc i nie uzalezniaj szczęścia swojego od drugiej osoby, od jego podejścia, traktowania siebie. Postaraj odpowiedzieć sobie jaka jest naprawdę sytuacja, rozważ czy wszystko dzieje się w porzadku, czy cos trzeba zmienić... Jakub K. Kadra Zarządzająca Bydgoszcz - Szef działu Logistyki BKT ... Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Krótko : Nie trać czasu dla tych,którzy nie mają go dla Ciebie . Podobnie moim zdaniem jest z miłością możesz bardzo Kochać ale jak druga stroną tego nie odwzajemnia to sama się katujesz i liczysz na cud że może się zmieni. Jeśli do tego dojdzie to może na chwile potem wszystko wróci na taki sam tor. Moja rada uciekaj życie jest zbyt krótkie by marnować je na takich ludzi i niszczyć się od środka To moim zdaniem masochizm. Piszę to na podstawie własnych doświadczeń ;) Powodzenia Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... J ak mozna sadzic z wypowiedzi autorki tego postu , w innych watkach, znalazła juz spsosob na dowartosciowanie sie ale dokladnie wbrew radom jakie padaja na tym forum. Trudno sie dziwic, kto z nas byłby sklonny zmienic swoje poglady o 180 stopni. Mąz jednak był bardzo potrzebny do tego dowartosciowania sie. Oby za jakis czas nie musiala zadwac pytan dotyczcych klopotow wychowawczych z dzieckiem. Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... rozumiem bo mam tak samo + 2 dzieci dawniej płakałam w poduszke i uzalałam sie nad soba, teraz zmieniłam to -robie rzeczy dla SIEBIE, jego olewam, nie zwracam uwagi co powie, pomysli, ide SAMA DLA SIEBIE i dzieci do przodu. - wychodze czesto na basen, rano , wieczorem - kiedy mam czas jak wracam mówie niby do syna jacy faceci pływali zajefajni :) - jezdze na rowerze, juz nie czekam ze sobote spedzimy razem, zostawiam go z dziecmi, ja jade z innymi ludzmi - ide do kosmetyczki, stroje sie, staram sie fajnie wygladac choc czasem mi sie nie chce, ale żeby widział - spotykam ze znajmymi, zapraszam do siebie kolezanki - nie jestem smutna, nie jestem sama - zapisałam sie na kurs (cos zawsze mozna znaleźć) pokaż mu że nie jest centrum twojego wszechswiata a kredyt mozecie spłacac, mozecie mieszkac razem, daj sobie rok i sama siebie wyzwól robiac rzeczy o których pisałam wyzej, jesli po roku nie zadziala, zostaw go. Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Myslę,ze 90% problemów w zwiazku wynika własnie z niskiego poczucia własnej wartosci, nie zawsze tak jest,ze druga osoba je w nas zabija - bo gdyby ono było silne nikt nie mogłby go nadszarpnac a jesli nawet to chwilowo. Własnie z tego biora sie romanse że próbujemy w oczach innych odnaleźć ten zachwyt i zainteresowanie, ktorego nie mamy w związki tylko,ze to i tak jest iluzja dopóki sami w siebie nie wierzymy..a przecież w kazdym człowieku jest cos ciekawego, zewnetrznie to moga byc piekne włosy, oczy, figura etc etc etc a i wewnetrznie to moze byc charakter, ciekawa osobowosc..szkoda,ze tak wielu samych siebie tak nisko ocenia a jeszcze większa szkoda,ze uzalezniamy swoje szczescie od innych... Natomiast w tym konkretnym przypadku mam nadzieję,ze załozycielka zostawiła tego osła i to nie tylko dlatego,ze jej nie szanowal i nie akceptował - bez czego nie da się stworzyć zdrowego zwiazku ale tez z powodu całkowitego podporzadkowania sie komus kto nawet nie ma tych samych planów zyciowych bo sądze,że kwestia posiadania dzieci jest dosć..hm kluczowa i powinno się takie rzeczy ustalac na samym poczatku...Ten post został edytowany przez Autora dnia o godzinie 13:04 Monika J. Trener Umiejętności interpersonalnych Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Iwona G.: Kobieta powinna się cieszyć, że w ogóle ma męża. Skoro się z nią ożenił, to znaczy, że widział w niej jakąś wartość. Inne tego szczęścia nie mają i co mają powiedzieć?!!!!! Wkurza mnie takie marudzenie!!!!! Może podrzucę jakiś przykładzik dla sprawdzenia czy ta teza ma rację bytu: 1. Kobieta krzywdzona na tle emocjonalnym - Jaka byłaby recepta, że okaleczony człowiek odczuje satysfakcję i jakie musiałaby miec przekonania, by tłumaczyć swojego kata? W jaki sposób człowiek może odczuwać radość, kiedy podstawowe potrzeby nie są zaspokojone? (nawtet jeśli wynika to z jej niskiego poczucia własnej wartości). 2. Czy ludzie ZAWSZE wchodzą w związek małżeński z powodu dostrzegania wartości w 2 człowieku? Mi się ta teza nie potwierdza. Z punktu widzenia zawodowego słyszę, że kobiety boją się samotności, niektóre ze względów finansowych, mężczyźni niekiedy z powodu "bo chciała mnie, a inna nie- więc wziąłem". Jakby tak głebiej się przyjrzeć powodom, dla których niekiedy ludzie biorą ślub, to sprawy mają się nieco inaczej. Nie każdy niestety kieruje się wartościami, jakie widzi w 2 osobie. 3. Inne tego szczęścia nie mają - samego faktu małżeństwa? Czy przemocy emocjonalnej? 4. Marudzenie- zgłasza się kobieta, która zdecydowała się opowiedzieć o swoich emocjach, odczuciach i należy w takiej sytuacji odpowiedzieć coś z cyklu "no przecież nic się nie stało"? To nieco jak "kit z Twoimi uczuciami". Nikt nie lubi, gdy w rozmowie o ważnych dla nas sprawach, rozmówca nie potrafi się empatycznie odnieść do post został edytowany przez Autora dnia o godzinie 01:08 konto usunięte Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Monika J.: Iwona G.: Kobieta powinna się cieszyć, że w ogóle ma męża. Skoro się z nią ożenił, to znaczy, że widział w niej jakąś wartość. Inne tego szczęścia nie mają i co mają powiedzieć?!!!!! Wkurza mnie takie marudzenie!!!!! Może podrzucę jakiś przykładzik dla sprawdzenia czy ta teza ma rację bytu: 1. Kobieta krzywdzona na tle emocjonalnym - Jaka byłaby recepta, że okaleczony człowiek odczuje satysfakcję i jakie musiałaby miec przekonania, by tłumaczyć swojego kata? W jaki sposób człowiek może odczuwać radość, kiedy podstawowe potrzeby nie są zaspokojone? (nawtet jeśli wynika to z jej niskiego poczucia własnej wartości). 2. Czy ludzie ZAWSZE wchodzą w związek małżeński z powodu dostrzegania wartości w 2 człowieku? Mi się ta teza nie potwierdza. Z punktu widzenia zawodowego słyszę, że kobiety boją się samotności, niektóre ze względów finansowych, mężczyźni niekiedy z powodu "bo chciała mnie, a inna nie- więc wziąłem". Jakby tak głebiej się przyjrzeć powodom, dla których niekiedy ludzie biorą ślub, to sprawy mają się nieco inaczej. Nie każdy niestety kieruje się wartościami, jakie widzi w 2 osobie. 3. Inne tego szczęścia nie mają - samego faktu małżeństwa? Czy przemocy emocjonalnej? 4. Marudzenie- zgłasza się kobieta, która zdecydowała się opowiedzieć o swoich emocjach, odczuciach i należy w takiej sytuacji odpowiedzieć coś z cyklu "no przecież nic się nie stało"? To nieco jak "kit z Twoimi uczuciami". Nikt nie lubi, gdy w rozmowie o ważnych dla nas sprawach, rozmówca nie potrafi się empatycznie odnieść do tematu. Bajdurzenie pseudopsycho... itd. A te kobiety jęczące, że mają mężów brutali, to ich wina. Nikt im nie kazał się pobierać. Toż po to jest okres narzeczeństwa, żeby przyjrzeć się przyszłemu post został edytowany przez Autora dnia o godzinie 15:01 Monika J. Trener Umiejętności interpersonalnych Temat: Jak dowartościować siebie gdy mąż nie widzi we mnie... Czy powyższe słowa w jakis sposób rozwiążą problem według Pani? :) Ponadto w ciągu życia, trwania związku wiele może się zmienić. Na początku może być fantastycznie.. z biegiem czasu pojawiają się nowe sytuacje, których nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Nie wiesz co Ciebie spotka jutro, nie wiesz co będzie za 5 lat. Można planować, sprawdzać, analizować. Problem nie tkwi w przewidywaniu- lecz w tym, w jaki sposób ludzie sobie radzą w sytuacjach kryzysu (bądź nie radzą). Z trudem przychodzi mi skakanie po głowie osobom, które zwyczajnie wysiadają emocjonalnie. Ich potrzebą nie jest pozyskanie oceny dotyczącej tego czy sa głupie, mądre, naiwne, rozsądne, nierozsądne, czy to ich wina, czy nie - takie oceny niczego nie wnoszą. Proszę wyobrazić sobie, że ktoś Panią odwiedza w domu po remoncie. Gość zaczyna komentować, że paskudny kolor Pani wybrała do pokoju, że nie pasuje, że nie ma Pani gustu, jest Pani pozbawiona wyobraźni. Inna strona medalu - ta sama osoba powiedziała "Widzę, że zrobiłaś remont, długo na to czekałaś, cieszę się"- nawet jeśli kolor nie pasuje do gustu tej osoby- to nie ma przecież znaczenia!. Te 2 sytuacje pokazują jak działa ocenianie ze swojej perspektywy i jak działa zrozumienie przez przyzmat potrzeb drugiej osoby. Swoje rozważania opieram głównie na doświadczeniu zawodowym.. pracuję odkąd pamiętam z osobami z zaburzeniami psychicznymi. I mam świadomość tego, w jaki sposób funkcjonują. Są osoby, które automatycznie rozwiązują swoje problemy, ale są również takie, które tego nie robią z różnych przyczyn (co nie daje nam prawa do oceniania ich w róznych kategoriach). Czy jest jakiś sens podając stwierdzenie "to Twoja wina?". To zazwyczaj nieczego nie wnosi do życia osób, które nie są silne psychiczne. Raczej pogarsza ich stan. Jeśli chodzi o kwesię "przyglądania się", to korzystniejsze byłoby przyjrzenie się raczej sobie (autorki postu): - W jaki sposób podejmuję decyzje życiowe? - Jakie są moje wartości? - Na co pozwalam partnerowi? - Czym kieruję się podczas podejmowania decyzji? - Jak podjęte decyzje wpływają na moje życie? - Co sprawia, że odczuwam ból emocjonalny? - Co należało by zmienić, bym czuła się komfortowo w relacjach z ludźmi. To kwestia przepracowania samego siebie i pogłebiania samoświadomości. Pozdrawiam, post został edytowany przez Autora dnia o godzinie 20:26 Czy to, że czasem nie chcecie się przytulać, jest powodem do zmartwienia?/ Zdjęcie: Luciano Fagner/Unsplash Opublikowano: 15:22Aktualizacja: 15:24 „Przytulanie jest zdrowe”! Jest ponoć ważniejsze od seksu, zachwyca naukowców, a świat stawia je na piedestale. Lecz czasem nie chcemy przytulać się w związku. Czy to my powinniśmy się martwić, że coś z nami nie tak, czy może świat zachłysnął się kultem przytulania? Sprawdźmy. Plusy przytulaniaGdzie, czyli biologiaKto, czyli partnerKiedy, czyli kontekstDzieci i ryby… Plusy przytulania Nie trzeba naukowych badań, by stwierdzić, że przytulanie jest pełne zalet, jednak naukowcy zajęli się również i tym. Badacze zgodnie dowodzą, że moc przytulania tkwi w oksytocynie – neuroprzekaźniku, który wydziela się z przysadki mózgowej już po kilku sekundach przytulania. Oddziałuje ona na układ limbiczny mózgu, czyli ten zestaw struktur, które stanowią emocjonalne centrum dowodzenia, co wyzwala szereg reakcji fizjologicznych organizmu. Wskutek tego obniża się poczucie stresu, lęku, bólu, smutku, a wzrasta poziom zadowolenia, motywacji, odporności i zaufania. Obecność oksytocyny jest niezbędna do budowania głębokich więzi między partnerami. Przytulanie okazuje się podstawowym elementem naszej biologii. To potrzeba behawioralna, która powinna być zaspokajana tak samo jak głód, pragnienie i sen, gdyż tak samo jak one jest niezbędna do poprawnego funkcjonowania organizmu. Mimo to są osoby, które stronią od przytulania nawet w swoich związkach. Przytulanie z jednej strony więc święci triumfy, ale z drugiej jest jednym z przejawów kryzysu bliskości, rozumianego dosłownie – jako kryzysu bliskości ciała z ciałem. Aby przybliżyć się do określenia przyczyny takiej niechęci, należy odpowiedzieć sobie na trzy pytania: kto, gdzie i kiedy? Zaczniemy od środka. W przestrzeni zakupowej HelloZdrowie znajdziesz produkty polecane przez naszą redakcję: Zdrowie umysłu, Odporność, Good Aging, Energia, Beauty Wimin Zestaw z głębokim skupieniem, 30 saszetek 139,00 zł Zdrowie umysłu Good Sleep from Plants 60 kaps. wegański 45,00 zł 90,00 zł Zdrowie umysłu WIMIN Głębokie skupienie, 30 kaps. 79,00 zł Zdrowie umysłu Naturell Ashwagandha, 60 tabletek 18,15 zł Zdrowie umysłu Less Stress from Plants 60 kaps. wegański 60,00 zł 90,00 zł Gdzie, czyli biologia Zmysł dotyku pozwala nam namacalnie doświadczać. Na owe doznania składają się dwa rodzaje odczuć – ze skóry oraz z tkanek głębszych. Czucie skórne to tzw. czucie powierzchniowe (eksteroceptywne). Receptory czuciowe umieszczone są w skórze, ale profesor neuronauk poznawczych Francis McGlone i jego zespół badawczy z Uniwersytetu Johna Mooresa odkryli, że skóra ludzka cechuje się różnymi strefami dotykowymi zależnymi od owłosienia. Dotyk skóry owłosionej jest wrodzonym procesem emocjonalnym ukształtowanym przez ewolucję. Odbierany jest przez wszystkich tak samo – jako czułość oraz wyraz troski, jak np. głaskanie po głowie. Dotyk skóry nieowłosionej jest procesem analitycznym, osobistym – ukształtowanym poprzez indywidualne doznania każdego człowieka. Drugi rodzaj czucia to czucie głębokie (proprioceptywne). Dotyczy ono orientacji części ciała. Receptory umieszczone są w mięśniach i ścięgnach. W obu rodzajach czucia doznania fizyczne z receptorów docierają do pierwszorzędowej kory czuciowej płata ciemieniowego mózgu, a stamtąd po wstępnej analizie do dalszych obszarów mózgu. Tam, zestawione z innymi informacjami, zyskują konkretne znaczenie. Kto, czyli partner Związki miłosne dorosłych to szczególny rodzaj relacji, bardzo często warunkowy. Kochamy kogoś za coś, za to, jaki jest, a nie (jak w przypadku miłości rodzicielskiej do dziecka) za to, że jest – tak po prostu, bezwarunkowo. Dorosły jest… dorosły, emocjonalnie dorosły. Jest świadomy konsekwencji swoich słów i czynów. Bierze odpowiedzialność za swoje decyzje i podejmowane działania. Cechuje go wysoki poziom samokontroli. Szanuje nas, jest godny naszego zaufania. Takimi widzimy swoich partnerów, a przynajmniej jako takich ich traktujemy. Do czasu. Kiedy, czyli kontekst Bywa, że spędzamy czas razem ze swoją drugą połówką, ale jakoś niespieszno nam do czułości. Pytanie „kiedy” to pytanie klucz, bo to pytanie o okoliczności przyrody momentu przytulania… a raczej niechęci do niego. Niechęć jest objawem, a „objawy mają swoje znaczenie” (Z. Freud). Jak każdy objaw jest czymś powodowany, tak w każdym związku są takie momenty, w których rzeczywistość weryfikuje dotychczasowy obraz partnerów. Wtedy nabierają oni innych cech. Okazuje się, że partnerzy mogą zranić, oszukać, obrazić itp. Co więcej, bywamy przekonani, że robią to celowo. Jeśli to chwilowa kłótnia, wówczas jest oczywiste, że stan emocjonalnego naelektryzowania skutecznie może blokować kontakt cielesny. Bo czy można dać się przytulać, będąc jeżowcem albo bryłą lodu? Nie – najpierw trzeba ochłonąć. Ale często jest tak, że przyczyna jest głębsza niż powierzchowna kłótnia. Na pozór niby wszystko w związku jest OK, jednak w głębi duszy coś nie gra. Patrzymy na partnera, a na myśl o przytulaniu czujemy wręcz odpychającą energię. W nieco lepszym wypadku pojawia się ambiwalencja – jednocześnie chcemy się przytulić i nie chcemy. Tutaj należałoby pochylić się nad fundamentalnymi elementami związku. Czy aby na pewno wszystkie istnieją? Szacunek, zaufanie, bezpieczeństwo, wsparcie, mentalna intymność to tylko kilka z nich. Jeśli czegoś w tej budowli brakuje, zapewne kryją się za tym kumulowane smutek, żal, złość, które wstrzymują pozytywną ekspresję, a wywołują awersję wobec drugiej osoby. Te uczucia są wyrazem poczucia krzywdy, a gdy czujemy się krzywdzeni, trudno jest wybaczyć i pozwolić na dotyk. Może być też tak, że przyczyna wynika z jakichś obaw lub przekonań. Nie chcę się przytulać, bo przytulanie uważam za oznakę słabości. Albo obawiam się, że przytulanie ma prowadzić do seksu, na który nie mam ochoty, ale nie chcę mówić o tym partnerowi wprost, obawiając się go urazić. Wtedy trzeba sobie w głowie poukładać pewne sprawy. Pamiętajmy, że niechęć nie zawsze musi być powodowana przez drugą osobę. Gdy drażni nas doskonale nam znane i dotąd akceptowane zachowanie partnera, zastanówmy się, czy to przypadkiem my sami nie jesteśmy rozdrażnieni. Dzieci i ryby… … głosu nie mają. Według przysłowia, ale trochę też w kwestii przytulania, bo dzieci i zwierzęta przytulamy chętnie. Zawsze. Wytłumaczenie tego fenomenu pozwoli zrozumieć, dlaczego partner w przytulaniu ma gorzej. Można by wyjaśnić to jednym zdaniem: ponieważ jest dorosły. Dziecko funkcjonuje na innych prawach. Kochane jest bezwarunkowo, bo po prostu jest, a nie za to, jakie jest. Nie jest w pełni świadome swoich konsekwencji i roli swoich słów i czynów. Osiąga mniejszy stopień samokontroli. Jest stosunkowo bezbronne – nie ma takiego anturażu poznawczego, by w pełni skutecznie bronić siebie. Wzbudza w nas uczucie troski i niewinności, nawet gdy coś solidnie przeskrobie, a wymiana szyby w piwnicy będzie nas słono kosztować. Jakże często nie ma w nas wtedy złości, a raczej żal i smutek oraz pretensja do siebie. Bo siebie samych uznajemy za odpowiedzialnych za to zdarzenie, gdyż to my wychowujemy dziecko. (Czy to poprawne zachowanie, to już druga strona medalu). Efekt jest taki, że przytulamy dziecko, nawet gdy nas mocno zdenerwowało. Pamiętając teorię stref czuciowych skóry różnie owłosionej, odruchowo głaszcząc dziecko po głowie, dajemy mu czułość, a nasz gniew szybko truchleje. Dlaczego z partnerem w złości to nie działa? Bo przecież nie jest dzieckiem. W relacji z dzieckiem dużo łatwiej się wybacza. I tu jest pies pogrzebany. Właśnie. Pies – nosi wiele cech, które przypisujemy też dziecku, a w dodatku jest cały owłosiony. Wobec zwierząt także nie trzymamy długo urazy. Ich błędy to efekt naszych błędów wychowawczych i ewentualnie ich instynktów i popędów biologicznych. A co z partnerem? Nic na siłę. Każdy ma prawo do wolności, zarówno ciała, jak i ducha, i ważne, by nasza wolność nie raniła innych. Dotyk jest bardzo osobisty. Zamiast się do niego zmuszać, należy przyjrzeć się związkowi. Niechęć do przytulania to sygnał, że coś w nim nie gra. Nie ma co się czarować – trzeba porozmawiać z partnerem, bo związek to dwie osoby. Odkrycie tego, co w związku piszczy, będzie zbawienne. Jeśli uzdrowimy związek, automatycznie przywrócimy przytulanie. Zobacz także Marta Witkowska Zobacz profil Podoba Ci się ten artykuł? Powiązane tematy: Polecamy Ze wszystkich sił we wszechświecie najtrudniej jest przezwyciężyć siłę przyzwyczajenia. Siła przyciągania to przy niej pryszcz. Terry Pratchett Słowo „przyzwyczaić się” ma w języku polskim trzy znaczenia. Po pierwsze, przyzwyczaić się to tyle, co zacząć traktować coś lub kogoś nieznanego jako coś normalnego lub kogoś znanego. A zatem: oswoić się. Przywyknąć. Zaakceptować. Po drugie, przyzwyczaić się to nabrać nawyku, przystosować się do czegoś. Można przecież przyzwyczaić się do porannego wstawania (podobno!) albo dźwięku wiertarki za ścianą (jeśli tylko wierci odpowiednio głośno, a nam w końcu padnie na słuch). Po trzecie w końcu, przyzwyczaić się to zacząć stale potrzebować czegoś lub czyjejś obecności. I wszystkie te znaczenia w kontekście powyższego tematu będą nam dzisiaj potrzebne. Skoro wiemy już, czym jest przyzwyczajenie, należałoby jeszcze spytać, po co ono komu. Z jednej strony, przyzwyczajenie jest super. Pozwala nam się z kimś zżyć, zaakceptować czyjąś obecność, zacząć jej potrzebować. To coś więcej niż lubienie czy kochanie – to sprawienie, że dany człowiek staje się dla nas niezbędnym elementem układanki. Spędzanie czasu z nim – codziennym rytuałem. Jego brak – męką psychiczną i fizyczną. Niestety, jest też druga strona medalu. Przyzwyczajenie wiąże się niekiedy z nudą, monotonią, rutyną. Kiedy wszystkie karty zostały już odkryte, do pokazania nie zostaje właściwie już nic. Wzajemne zainteresowanie słabnie, a wraz z nim – ciekawość, namiętność, pasja. Czasami, choć nie zawsze, zostaje nam jeszcze miłość. Albo chociaż wzajemne znoszenie się – czy to przez wzgląd na wspomnienia, wspólnie spędzone lata, wzajemny szacunek. Ale przyzwyczajanie działa w dwie strony – z jednej strony to my przyzwyczajamy się do siebie, z drugiej – to ktoś inny przyzwyczaja się do nas. Błogosławieni ci, którym uda się w tym zgrać (a wiadomo, że nie wszyscy mają tyle szczęścia). I wówczas pojawia się kryterium kolejne, jakim jest jeszcze odpowiedzialność. Troska o drugiego człowieka, niechęć do ranienia go. Wówczas cudze przyzwyczajenie staje się tym, czym kotwica dla statku – niby daje względną stabilizację, ale jednak nie pozwala odpłynąć (choć chęci bywają ogromne). I tu od razu przypomina mi się Grace Hopper i jej wspaniała sentencja w temacie: że statek w porcie jest bezpieczny, ale nie po to buduje się statki. I o tym wszystkim chciałabym Wam dziś opowiedzieć. PRZYZWYCZAJENIE W ZWIĄZKU. DOBRE CZY ZŁE? Tu należałoby wprowadzić prosty podział: na przyzwyczajenie w związku (o czym teraz) oraz związek z przyzwyczajenia (o czym za chwilę). Od razu uprzedzam – to pierwsze nie jest wcale złe. To normalne, że się do siebie przyzwyczajamy. Że z czasem uczymy się siebie na pamięć, że znamy swoje nawyki, słabości, potrzeby. Że nauczyliśmy się już wzajemnej akceptacji i poza tym, że się kochamy i razem żyjemy, to przy okazji się jeszcze nie pozabijamy – może nawet nie dlatego, że czasem nie mielibyśmy na to ochoty, ale właśnie dlatego, że nawet do największych swoich głupot, natręctw czy fobii jesteśmy zwyczajnie przyzwyczajeni. Przyzwyczajenie to w końcu tyle, co przywiązanie – to złączenie się z kimś niewidzialną, silną, emocjonalną nicią, która sprawia, że chcemy mieć tego kogoś wciąż przy sobie, więcej i więcej. Że przychodzi moment, w którym nie wyobrażamy już sobie życia bez siebie. Po raz kolejny odsyłam Was zresztą do mojej ulubionej definicji miłości, którą ukuła kiedyś Anna Przybylska. Dla niej składały się na nią łóżko, przywiązanie i kumplostwo – i wierzcie mi, że za tą definicją stoi równie wielka mądrość, co i prostota. Natomiast pamiętajmy, że przywiązanie i przyzwyczajenie potrafią mieć dwa różne oblicza. Zwłaszcza, gdy przyzwyczajenie pojmowane jest jako przyzwolenie i akceptacja. Pewnie, że masa związków właśnie na nim się dzisiaj opiera – na tej bierności, stabilizacji, rutynie i umiłowaniu świętego spokoju. Ale ile namiętności, ile szans, ile nieodkrytych jeszcze dróg codziennie przez to umiera? Przyzwyczajenie potrafi sprawić zresztą, że przestajemy doceniać to, co mamy. Że zaczynamy uważać, że zwyczajnie nam się wszystko należy. Oczekujemy od drugiego człowieka pełnego poświęcenia, konkretnych słów, zachowań i gestów. Wymagamy, niewiele z siebie dając i nie rozumiejąc, że to, co otrzymujemy, to wyraz miłości, szacunku, uznania. Dobrej woli. A nie coś, co zapisane mamy w ustawie. Przez to wiele rzeczy pojmujemy już po rozstaniu. Rozumiemy, jak miłe były te kanapki, szykowane do pracy, jak pachniały jej perfumy, jak ładnie robiły jej się dołeczki w policzkach, kiedy opowiadaliśmy jej nasze nieśmieszne dowcipy. Dostrzegamy, jak ważne były jego rady, jak pojemne jego ramiona, jak pięknie pachniało jego ciało i jak ciepłe było, otulone kołdrą, tuż o poranku. Tego, co widzi się zawsze, nie widzi się nigdy – jak pisał Karl Ove Knausgård. I w tym rozumieniu nasze przyzwyczajenie to niekiedy i nasza własna zguba. ZWIĄZEK Z PRZYZWYCZAJENIA. NASZA POLSKA NORMA Ludzie mają to do siebie, że są leniwi. Czasami nie chcą niczego zmieniać nie dlatego, że zmiana jest niepotrzebna – ale dlatego, że sama myśl o niej napawa ich niechęcią. Żyją w związkach, w których uczucie dawno wygasło, ale pozostało coś innego, czasem równie dla nich ważnego: wzięty niegdyś ślub, kredyt na mieszkanie, dziecko. Nie lubią się, nie kochają, może chcieliby nawet nowych związków, ale wiedzą, że kosztowałoby ich to masę energii, wysiłku, cierpliwości i czasu. Tkwią więc w relacjach, które można określić jednym, dosadnym zwrotem: chujowo, ale stabilnie. I to jest właśnie najgorsze, co zaserwować nam może przyzwyczajenie. To obojętność. Obojętność na własne szczęście i na szczęście drugiego człowieka. Stagnację, pogłębiającą się wzajemną frustrację i niechęć. Zapytacie: ale do czego człowiek tak właściwie się przyzwyczaja? Ano, do wszystkiego. Fiodor Dostojewski podał kiedyś najlepszą – jego zdaniem – definicję człowieka, rozumianego jako istota, która do wszystkiego się przyzwyczaja. No i pół biedy, jeśli przyzwyczajamy się do tego, że nasz partner chrapie albo krzyczy przez sen. Rozrzuca skarpetki, wyjada nasze ulubione m&m’s-y. Gorzej, jeśli przyzwyczajamy się do tego, że przestaliśmy go obchodzić. Że nie spędza już z nami czasu, nie pyta, jak minął dzień, jak się czujemy, jak było dzisiaj w pracy. Że nie obchodzi go, czy jesteśmy szczęśliwi, a już na pewno przestał dbać o to. Jeszcze gorzej, kiedy gdzieś po drodze zaczął nas oszukiwać i zdradzać, stał się oschły, nieprzyjemny bądź agresywny. Wówczas tłumaczymy jego zachowanie, niejednokrotnie biorąc winę na siebie. I nie, nie robimy tego z rozsądku. Robimy to z jednej strony ze strachu, a z drugiej strony właśnie przez to cholerne przyzwyczajenie – bo jak to by było, musieć nagle zacząć żyć w pojedynkę, przestać budzić się obok siebie? Podobny wzorzec dają nam zresztą inni. Rozejrzyjcie się dookoła. Ile jest par, które już dawno powinny się rozstać. Które pasują do siebie jak kwiatek do kożucha, a jednak z uporem maniaka w tych swoich związkach tkwią. Wiecie, dlaczego tak robią? Bo nikt nie pokazał im, że można by wybrać inaczej. Rozejść się w przyjaźni, szacunku i zgodzie. A skoro już przy rosyjskich pisarzach jesteśmy, to niech przysłuży nam się tutaj Lew Tołstoj i jego „Anna Karenina”. To tam pada przecież wymowne zdanie, że nie ma takich warunków, do których by człowiek nie przywykł, zwłaszcza gdy widzi, że całe jego otoczenie tak samo żyje. Poczytajcie relacje dzieci z patologicznych rodzin, które wprost przyznają, że nie widziały w swoich losach niczego niepokojącego, dziwnego – to było dla nich normalne: że ojciec pije, matka pije, wujek pije, dziadek pije. One wychodziły na podwórko i widziały to samo. Inne dzieci i innych dorosłych. Picie i bicie. I nie przeciwstawiały mu się, bo wielokrotnie nie wiedziały, że można żyć jednak inaczej. A jeśli wiedziały, to działały w jeden z dwóch zwykle sposobów: ignorowały tę wiedzę bądź z rodzin tych uciekały. Tylko jak tu uciec, kiedy ma się na przykład 50 lat, dwójkę dzieci i męża, który może i jest katem, ale przynajmniej zarabia na dom? Albo jeszcze inaczej: ile kobiet tkwi w naprawdę fatalnych dla siebie związkach, pocieszając się, że ich mąż jest, jaki jest, byle nie był gorszy? Bo przecież nieważne, że ich nie szanuje, że je szantażuje, poniewiera, znieważa. Przecież jest dobrze tak długo, jak długo nie pije, nie bije. To przerażające, jak wiele osób wciąż ma zakodowany w głowach taki właśnie wzór cnót. Może nie u nas, nie w pokoleniu obecnych dwudziesto- i trzydziestolatków. Ale popatrzcie na swoje babcie i mamy. Ile z nich – czując autentyczną potrzebę – zdecydowałoby się na tak radykalny krok i rzeczywiście odeszło? A ile zostało, bo tak wypada? Bo co ludzie powiedzą? Bo przecież tyle lat spędzili już razem? I właśnie dlatego, że człowiek, jak świnia, do wszystkiego się przyzwyczai? MIŁOŚĆ CZY PRZYZWYCZAJENIE? JAK JE ODRÓŻNIĆ? MIłość – zwłaszcza na początku – to wzajemna ciekawość, namiętność i fascynacja. Psychiczna i fizyczna. To pragnienie drugiego człowieka, nieustanna potrzeba przebywania z nim, troska o niego, dbałość o jego zadowolenie i szczęście. Bo miłość ma to do siebie, że polega na wzajemnym dawaniu. Że zależy nam nie tylko na własnym, ale i na cudzym szczęściu. Gorzej, jeśli gdzieś po drodze zaburzą nam się proporcje. Kiedy przestaniemy dawać, a chcemy już tylko brać – wtedy mamy wyraźny dowód na to, że coś z naszej strony przestało prawidłowo działać. Jeśli spada nasze zaangażowanie, to najpewniej przestało nam na związku zależeć. A fakt, że z niego nie rezygnujemy, wynika właśnie z przyzwyczajenia, wygody, lenistwa. Albo wiary w to, że jeszcze będzie lepiej. Tylko – jeśli sami się nie zmienimy – to jakim cudem miałoby być? Przestać kochać to także przestać się starać. To być obojętnym, niechętnym, chłodnym. To tolerować i znosić, zamiast uwielbiać i podziwiać. To dostrzegać w partnerze coraz więcej wad. Denerwować się na cechy i nawyki, na które wcześniej nie zwrócilibyśmy uwagi. To w końcu zastanawiać się, czy jeszcze się kocha. Sama mam taką swoją prostą zasadę: jeśli zastanawiasz się, czy kochasz, to znaczy, że dawno przestałeś. Tylko jeszcze to do Ciebie nie dotarło, nie zostało przyjęte do wiadomości. Ze strachu, lęku, idącego za tym dyskomfortu. Tylko najgorsze, co można wtedy zrobić, to szukać wrażeń gdzie indziej. Zgodnie z metodą klin klinem czy też opowieścią o małpie, która nie puści jednej gałęzi, dopóki nie uczepi się drugiej. Jeśli czujesz, że to nie to – miej jaja i odejdź. Bo zdrada to nie tylko akt fizyczny, jednorazowy wyskok – to nieokazany na czas szacunek. To krzywda, której można było uniknąć – czy to naprawiając swój związek, czy też kończąc go w porę. Dlatego na koniec przypomnę Wam słynne słowa lisa z „Małego Księcia”, które najlepiej chyba wszystko to podsumują: Stajesz się odpowiedzialny za to, co oswoiłeś. Dlatego jasne, że przyzwyczajajcie się do siebie, kochajcie i szanujcie, ale pamiętajcie, jak dużą odpowiedzialność bierzecie wówczas na siebie. I nie doprowadzajcie do momentu, w którym w ogóle zadacie sobie pytanie, czy to jeszcze jest miłość, czy już tylko przyzwyczajenie. W zdrowym związku macie w pakiecie jedno i drugie. Wpis jest częścią nowego cyklu. W „Alfabecie udanego związku” wspólnie porozmawiamy o miłości, zaufaniu, partnerstwie i seksie. Zastanowimy się nad elementami, składającymi się na fajną, satysfakcjonującą relację i – literka po literce – spróbujemy odpowiedzieć na słynne pytanie „jak żyć”. Pytanie tym trudniejsze, że rozbudowane do wersji: „jak żyć we dwoje”? Do tej pory ukazało się piętnaście tekstów z cyklu: A jak ambicja B jak bezpieczeństwo C jak czułość D jak dobroć E jak emocje F jak fascynacja G jak granice H jak humor I jak intymność J jak jakość K jak kryzys L jak lęk M jak marzenia N jak nuda O jak orgazm fot. studiostoks/ Dołącz do Forum Kobiet To miejsce zostało stworzone dla pełnoletnich, aktywnych i wyjątkowych kobiet, właśnie takich jak Ty! Otrzymasz tutaj wsparcie oraz porady użytkowniczek forum! Zobacz jak wiele nas łączy ... Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!! Strony 1 Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź Posty [ 17 ] 1 2011-09-09 16:03:27 moniaCo Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-06-29 Posty: 8,924 Temat: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansaPostanowiłam założyć taki sobie sytuację, że mąż lub żona zdradzili swoją ślubną połówkę. Było ciężko, łzy, nieprzespane noce. No ale w końcu zdrajca (zdrajczyni) wyraził skruchę, żal z powodu tego o się zacząć wszystko od nowa!I tu pojawia się pytanie do zdradzających. Jak Wy znosicie brak zaufania, smutki swojego męża, fakt sprawdzania, szpiegowania, kontrolowania nie podcina waszych dobrych chęci?Czy zdradzona strona powinna mimo bólu, zawodu dać ten kredyt zaufania? Bo to jednak chyba ułatwia budowanie życia od ciągłe ciosanie kołków na głowie, podejrzenia, wymówki zniechęcają czy mobilizują do lepszego starania?Ciekawa jestem Waszych opinii! 2 Odpowiedź przez Anhedonia 2011-09-09 17:46:12 Anhedonia 100% Netkobieta Nieaktywny Zawód: oligofrenopedagog Zarejestrowany: 2010-11-16 Posty: 5,896 Wiek: Over (?) 50 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansa smutnamonia napisał/a:...A ciągłe ciosanie kołków na głowie, podejrzenia, wymówki zniechęcają czy mobilizują do lepszego starania?Ciekawa jestem Waszych opinii!ZNIECHĘCAJĄ - kropla drąży skałę. Ile czasu można znosić wciąż to samo? Owszem "kara" (konsekwencje czynu) musi być, ale każda "kara" powinna mieć kiedyś koniec. Inaczej może nastąpić zmęczenie materiału i zniechęcenie do starań - bo ile można się starać bez pozytywnych skutków? "Panie, daj mi SIŁĘ, abym zmienił to, co zmienić mogę, daj mi CIERPLIWOŚĆ, abym zniósł to czego zmienić nie mogęi daj mi MĄDROŚĆ, bym odróżnił jedno od drugiego." Oetinger 3 Odpowiedź przez pestkaja 2011-09-10 19:50:08 pestkaja Niewinne początki Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-09-08 Posty: 1 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansaWitamjakieś 7 l lat temu mój ukochany doznał tego strasznego poniżenia, przyznać ale to właśnie ja spowodowałam to ze mezczyzna który darzył mnie miłością i zaufaniem poczuł sie nic poczatku chciałam odejsc od niego bez slowa,nie mogłam sobie darowac ze jestem tak głupia,przeciez go wszystko i skoro mnie kochał to powinien zrozumiec ten wybryk-przyznałam miesięcy zeszło nam na wyjaśnienie tej sytuacji ale wybaczył mi,był wdzieczny za jak to w życiu mimo wybaczenia nie było tak bosko, przepłakałam wiele dni i nocy (bo często słyszałam od niego wyzwiska,wysmiewanie i słowa pogardy ale zasłużyłam sobie,wiec znosiłam wszystko,nie zniecheciłam sie wciąż kochałam .Kochałam nawet wtedy gdy mój ukochany powiedział,ze dokonał zemsty-odpłacił mi ,,pięknym za nadobne,,.Jak się czułam?nie było we mnie złości,rozpaczy-tak prawde mówiąc to nawet troche mi ulżyło(miałam jedynie zal za to ze zdradził mnie z osoba która była mi rodziną,dosyć bliska,zdradził mnie z moją kuzynka,nie mogłam zrozumiec dlaczego? ale powiedział że jakos tak wyszło,ze to ona spowodowała taka sytuacje a on był pijany i myslał ,,dlaczego nie,zemszcze sie niech poczuje to samo) .Znowu zaczeły się wyjaśnienia i rozmowy ale tym razem postanowilismy ze jesli chcemy byc razem,to nie bedziemy robić nic,nie bedziemy się kontrolować,nie bedziemy sie dopytywać o szczegóły,nie bedziemy za wszelką cene udowadniac sobie że jesteśmy tak sie stało,bylismy razem,byliśmy szczerzy i kiedy nadszedł czas kazde z nas zaufało drugiemu na nowo ale zajeło to naprawde dużo czasu. Oczywiscie żadne z nas nie zapomniało i raczej nie zapomni nigdy ale dzis kiedy mnięło 7 lat jestesmy szczesliwi (i wtedy 7 lat temu nigdy nie pomyslałabym że kiedys będe sie śmiała ze zdrady) a teraz to czas temu nasza 5 letnia córka( bawiła sie z tata w nazywanie zwierzatek i powiedziała do taty ,,A TY MASZ ROGI!!! HI HI,, a tata na to,,WIEM,, i wszyscy wybuchneliśmy bardzo wdzieczna mojemu mężczyznie ze dał mi jeszcze jedną szanse,ze dał mi czas na to zebym mogła go zrozumiec a on mi zaufac,ale wiem zę krzyki,obelgi i katowanie drugiej połówki nie wniesie do związku nic rozmowa i szczere odpowiedzi na każde zadane pytanie i czas,czas ,czas uleczą najgłębsze rany,o ile naprawde sie kogoś kocha. 4 Odpowiedź przez moniaCo 2011-09-10 23:14:37 moniaCo Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-06-29 Posty: 8,924 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansaWiesz pestkaja, mnie również chodziło po głowie, żeby się zemścić i nieraz mu wykrzyczałam w gniewie, że powinien poczuć jak to jest, ale myślę, że sama bym się źle z tym nadzieje, że faktycznie czas uleczy rany!Dzięki za Twoją historię! 5 Odpowiedź przez Maja66 2011-09-12 12:08:25 Maja66 Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-08-05 Posty: 1,118 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansa Smutnamonia napisała:" ciągłe ciosanie kołków na głowie, podejrzenia, wymówki zniechęcają czy mobilizują do lepszego starania?"Po obserwacjach swoich (jestem co prawda osobą zdradzoną) wiem, że ciosanie kołków zniechęca drugą stronę do starania. Z jednej strony się nie dziwię, bo wszystko w nadmiarze wkurza, a tym bardziej wymówki. Dobrze to rozumiem, i staram się nie wypominać już. Wiadomo, że jest to trudne dla nas zdradzonych, płaczę wtedy z bezsilności i on już wie, że znowu myślę(mimo, że jeszcze nic nie powiedziałam). Twierdzi, że sama się wykańczam, że przecież zdecydował sie zostać to juz nic nie bedzie kombinował, że sie wyleczył itd, itp i po co on się stara skoro ciągle mu nie wierzę? Dlatego, gdy postanowiliśmy naprawiać nasz związek przeszłość należy zostawić za sobą, trudne jak cholera i nie wypominać przy każdej okazji. Zdradzony wie, że źle zrobił i chce abyśmy mu naprawdę wybaczyli. Ja mężowi wybaczyłam i gdy kolejny raz coś mu wytknęłam to powiedział:"Ty mi chyba jednak nie wybaczyłaś" :-(od tego momentu zaczęłam kontrolować siebie, aby jednak nie wypominać bo to w niczym nie pomaga a może zaszkodzić. Ale tak wogóle szystko zależy, ile czasu mineło od zdrady. Wiadomo, że na początku bedzie się często wracało do tego tematu, wszystko jest swieże. Lecz mija czas, u mnie ponad rok to nie mogę przecież ciągle wracać mimo , że nie zapomniałam bo mogę wszystko zniszczyć. pozdrawiam, trochę haotycznie napisałam, lecz sedno chyba jasne;-) Trzeba marzyć tak, jakby się miało żyć całą wieczność i żyć tak, jakby się miało umrzeć jutro. /James Dean/ 6 Odpowiedź przez kicia1978 2011-09-12 13:20:21 kicia1978 Wróżka Bajuszka Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-09-08 Posty: 235 Wiek: 33 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansaJestem świeżo zdradzoną żoną. Odkryłam wszystko sama, ile to trwało, jak ona wygląda, gdzie mieszka, czym się zajmuje i czyje jest jej dziecko. Im bardziej odkrywałam prawdę tym bardziej miałam ochotę zemścić się na niej i moim mężusiu. Za te 3 lata kłamstw, wykrętów, braku czasu dla mnie i dzieci - zwłaszcza dzieci. Ból, cierpienie, rozpacz tym żyje dradzona żona i planem zemsty........ Sms-y od jego kochanki do mnie bolały jeszcze bardziej, ale dodawały mi siły aby odkrywać więcej prawdy o ich związku. Teraz wiem że zależy jej aby mój mąż przy niej został.......a ja nigdy na to nie pozwolę. 7 Odpowiedź przez moniaCo 2011-09-12 14:52:58 moniaCo Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-06-29 Posty: 8,924 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansa Maja66 napisał/a:Smutnamonia napisała:" ciągłe ciosanie kołków na głowie, podejrzenia, wymówki zniechęcają czy mobilizują do lepszego starania?"Po obserwacjach swoich (jestem co prawda osobą zdradzoną) wiem, że ciosanie kołków zniechęca drugą stronę do starania. Z jednej strony się nie dziwię, bo wszystko w nadmiarze wkurza, a tym bardziej wymówki. Dobrze to rozumiem, i staram się nie wypominać już. Wiadomo, że jest to trudne dla nas zdradzonych, płaczę wtedy z bezsilności i on już wie, że znowu myślę(mimo, że jeszcze nic nie powiedziałam). Twierdzi, że sama się wykańczam, że przecież zdecydował sie zostać to juz nic nie bedzie kombinował, że sie wyleczył itd, itp i po co on się stara skoro ciągle mu nie wierzę? Dlatego, gdy postanowiliśmy naprawiać nasz związek przeszłość należy zostawić za sobą, trudne jak cholera i nie wypominać przy każdej okazji. Zdradzony wie, że źle zrobił i chce abyśmy mu naprawdę wybaczyli. Ja mężowi wybaczyłam i gdy kolejny raz coś mu wytknęłam to powiedział:"Ty mi chyba jednak nie wybaczyłaś" :-(od tego momentu zaczęłam kontrolować siebie, aby jednak nie wypominać bo to w niczym nie pomaga a może zaszkodzić. Ale tak wogóle szystko zależy, ile czasu mineło od zdrady. Wiadomo, że na początku bedzie się często wracało do tego tematu, wszystko jest swieże. Lecz mija czas, u mnie ponad rok to nie mogę przecież ciągle wracać mimo , że nie zapomniałam bo mogę wszystko zniszczyć. pozdrawiam, trochę haotycznie napisałam, lecz sedno chyba jasne;-)Masz rację Maju, że nie można wypominać bez końca! Być może, u mnie to wszystko jest jeszcze zbyt świeże i dlatego, gdy ból tak rozsadza serce, to na usta cisną się różne słowa!Pamiętam, że kiedyś przy jakiejś okazji znów powiedziałam jakąś złośliwą uwagę. Mój mąż wtedy zdenerwował się i powiedział, że on będzie już naznaczony na całe życie! Zastanawia mnie psychika człowieka. Zostaje skrzywdzony, zraniony, a mimo wszystko kocha tego swojego zdrajcę! Oczywiście nie generalizuję, bo każdy człowiek jest inny i każda doznana krzywda jest innego kalibru!Pozdrawiam! 8 Odpowiedź przez moniaCo 2011-09-12 15:00:00 moniaCo Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-06-29 Posty: 8,924 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansa kicia1978 napisał/a:Jestem świeżo zdradzoną żoną. Odkryłam wszystko sama, ile to trwało, jak ona wygląda, gdzie mieszka, czym się zajmuje i czyje jest jej dziecko. Im bardziej odkrywałam prawdę tym bardziej miałam ochotę zemścić się na niej i moim mężusiu. Za te 3 lata kłamstw, wykrętów, braku czasu dla mnie i dzieci - zwłaszcza dzieci. Ból, cierpienie, rozpacz tym żyje dradzona żona i planem zemsty........ Sms-y od jego kochanki do mnie bolały jeszcze bardziej, ale dodawały mi siły aby odkrywać więcej prawdy o ich związku. Teraz wiem że zależy jej aby mój mąż przy niej został.......a ja nigdy na to nie Tobie jest o wiele ciężej i trudniej niż mnie! Mąż oszukiwał Cię tyle czasu, no i jest jeszcze dziecko z tego że sama wszystko odkrywałaś, składałaś tę układankę w jedną i jeszcze ta wredna baba, która zatruwa Ci jest dobra na krotką metę, ale na pewno przez chwilę można poczuć jakąś ulgę!Powiem Ci szczerze, że w Twojej sytuacji nie jestem pewna, czy chciałabym męża z jeśli okaże się, że to dziecko jest faktycznie Twojego męża, to one będzie obecne w Waszym życiu już do alimenty, a do tego różne okazje typu urodziny, święta. Mąż będzie jeździł w odwiedziny do dziecka, a Ty będziesz wariować w domu!Życzę Ci mimo wszystko wiele siły i determinacji w swojej walce, oby Twój mąż był tego wart!Trzymaj się! 9 Odpowiedź przez kicia1978 2011-09-12 15:21:23 kicia1978 Wróżka Bajuszka Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-09-08 Posty: 235 Wiek: 33 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansaDzięki. Fakt - sama się boję tego co mnie czeka. Tak naprawdę nie znam jeszcze całej prawdy i nigdy się jej już raczej nie dowiem. Nie wiem jak będzie wyglądać nasze życie, bo jak narazie nie jest dobrze - przynajmniej z mojej strony. Facet zagra dobrze swoją rolę, a ja zawsze, już do końca z lękiem w sercu. 10 Odpowiedź przez kicia1978 2011-09-12 15:30:08 kicia1978 Wróżka Bajuszka Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-09-08 Posty: 235 Wiek: 33 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansaGdy zasypiam widzę w myślach ich razem. Czasami wolę nie zasypiać!!!Jej sms-y że miał seks gdzie chciał, jak chciał i ile chciał dają do myślenia. 11 Odpowiedź przez kicia1978 2011-09-12 15:32:57 kicia1978 Wróżka Bajuszka Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-09-08 Posty: 235 Wiek: 33 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansaAle tak naprawdę chyba jestem tchórzem. To mój pierwszy i jedyny facet jakiego miałam. Z nim budowałam swoją przyszłość, planowałam dzieci. Boję się zostać sama.............. 12 Odpowiedź przez l_ukrecja 2011-09-12 16:19:37 l_ukrecja Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-08-20 Posty: 685 Wiek: 40 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansa A co on na to wszstko?Jakie jest jego stanowisko? Ten, który wyrządził Ci krzywdę nie jest wart Twoich łez, a ten, który jest ich wart, nigdy nie wyrządzi Ci krzywdy. 13 Odpowiedź przez kicia1978 2011-09-12 17:31:20 kicia1978 Wróżka Bajuszka Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-09-08 Posty: 235 Wiek: 33 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansaTwierdzi że mnie kocha, dzieci też. Że to ze mną planował dzieci a z kochanką to tylko wpadka. Uporczywie płacze, przeprasza, utwierdza że kocha. Nie chce się wyprowadzić bo nie chce nas zostawić. Dzwonił do kochanki aby nie wysyłała mi sms-ów i aby nie dzwoniła. Twierdzi iż joichanka wiedziała że nigdy nie zostawi żony. Powiedział mi że chodziło tylko o seks. Ale ja jakoś w to nie wierzę......jeżeli tak było to dlaczego jest dziecko 16 - że bał się z nią rozstać wcześniej abym ja się niczego od niej nie dowiedziała. Idiotyzm - ciekawe ile jeszcze chciał to ciągnąć!!!! 14 Odpowiedź przez moniaCo 2011-09-13 09:06:22 moniaCo Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-06-29 Posty: 8,924 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansa kicia1978 napisał/a:Twierdzi że mnie kocha, dzieci też. Że to ze mną planował dzieci a z kochanką to tylko wpadka. Uporczywie płacze, przeprasza, utwierdza że kocha. Nie chce się wyprowadzić bo nie chce nas zostawić. Dzwonił do kochanki aby nie wysyłała mi sms-ów i aby nie dzwoniła. Twierdzi iż joichanka wiedziała że nigdy nie zostawi żony. Powiedział mi że chodziło tylko o seks. Ale ja jakoś w to nie wierzę......jeżeli tak było to dlaczego jest dziecko 16 - że bał się z nią rozstać wcześniej abym ja się niczego od niej nie dowiedziała. Idiotyzm - ciekawe ile jeszcze chciał to ciągnąć!!!!To pachnie okropnym tchórzostwem, albo raczej wygodnictwem. Wygląda na to, że gdyby nie przypadek, to nie dowiedziałabyś się za szybko o podwójnym życiu Twojego życie nie może być normalniejsze! Żyjesz długie lata, myśląc, że złapałaś Pana Boga za nogi a tu nagle takie kuku!Miałam z moim mężem wczoraj rozmowę z gatunku tych trudnych. Broń Boże, nie dlatego że znów miałam jakąś załamkę, tylko tak jakoś zeszło na te że nie wart jest mojego uczucia, że jest draniem, który mnie zniszczył i że nie będzie mógł mieć do mnie pretensji, jeśli będę chciała mu na to odpowiedziałam, że owszem zniszczył coś bardzo cennego i to w jego rękach jest to narzędzie, którym musi odbudować wszystko. I powiedziałam mu coś ważnego: nie ma się użalać jakim to jest strasznym draniem, tylko ma sobie postawić za punkt honoru, żeby mi udowodnić, że warto mu dać tą szansę, ma mi pokazać, że robię dobrze, że chcę z nim być. I to nawet małymi kroczkami, chociażby na początek niech z powrotem założy obrączkę na palec. Niby nic takiego, ale jednak jakiś symbol. 15 Odpowiedź przez kicia1978 2011-09-13 13:46:10 kicia1978 Wróżka Bajuszka Nieaktywny Zarejestrowany: 2011-09-08 Posty: 235 Wiek: 33 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansaTak łudziłam się że moje życie to sielanka. Chciałam stworzyć udany związek i dom dla swoich dzieci. Pełen miłości, zaufania...... Nie udało się, dostałam od życia taki pakiet platynowy - i to za darmo. 16 Odpowiedź przez End_aluzja 2012-08-13 17:00:06 End_aluzja Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2010-12-04 Posty: 6,548 Odp: Druga strona medalu - zdadzający i druga szansa a gdzie jesteście dzisiaj dziewczyny? serca na zakręcie...rozpoznamy się;) Posty [ 17 ] Strony 1 Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź Zobacz popularne tematy : Mapa strony - Archiwum | Regulamin | Polityka Prywatności © 2007-2021 szyneczka80 Dołączył: 2016-01-01 Miasto: ustka Liczba postów: 310 29 kwietnia 2016, 09:29 nie wiem juz co robic. Znam meza od 4 lat i jest coraz gorzej. Maz mnie nie szanuje. Mowi do mnie podniesionym glosem, potrafi wyzwac. Ostatnio zaczal wydawac mi polecenia. Mamy male 1,5 roczne dziecko i obecnie jestem na wychowawczym. Nie chcialabym rozwodu bo szkoda mi maluszka zeby wychowywal sie bez ojca. Ale z drugiej strony przeciez bedzie widziec ze tatus nie szanuje mamusi i bedzie robic to samo. Co zrobic w takiej sytuacji? Macie jakies rady jak zmienic postepowanie meza? Camorrra Dołączył: 2015-02-08 Miasto: wrocław Liczba postów: 2870 29 kwietnia 2016, 10:16 Camorrra napisał(a):gryczana napisał(a):Matylda111 napisał(a):A dlaczego teraz dopiero Ci to przeszkadza? Dziecko ma 1,5 roku pozwalałaś mu na takie traktowanie? Tu chyba leży pies pogrzebany. Od razu trzeba było ucinać każdy komentarz. Teraz natomiast postawienie go do pionu będzie po prostu misją specjalną. Współczuję. bo to tak jet że na początku nie chcesz się kłócić myślisz że to taki wybryk lub coś a potem zaczyna być tego tyle że już przeszkadza. To też nie jest tak ze facet z dnia na dzień staje się hamem ale to tak eskaluje To jest tak, że facet chamem jest od początku, tylko kobiety naiwnie wierzą się zmieni, a już zwłaszcza na pewno po urodzeniu dziecka, które zmieni żabę w księcia i będą żyli długo i szczęśliwie. No też racja. Tylko taki ham jak jest trzymany krótko to się pilnuje. Ale jak poczuje władze to wtedy wychodzi z człowieka co najgorsze. Tylko, że nie po to jest się z facetem, aby na każdym kroku się pilnować. Facet to nie jest dzikie zwierzę, które trzeba trzymać w klatce czy na krótkiej smyczy, a jak wychyli się za bardzo to w łeb klapkiem, żeby na miejsce wrócił. Życie z takim facetem jest męką i od takuch facetów się ucieka tudzież odchodzi zaraz na początku. Camorrra Dołączył: 2015-02-08 Miasto: wrocław Liczba postów: 2870 29 kwietnia 2016, 10:17 szyneczka80 napisał(a):no wlasnie. Poczatkowo nie byl chamem. Poczul sie chyba pewnie. A teraz sie tlumaczy ze to dlatego ze jest taki zmeczony a ja sobie siedze w domuBył chamem, tylko tego nie widziałaś lub zapewne nie chciałaś widzieć. Magotkaa Dołączył: 2010-06-06 Miasto: Wrocław Liczba postów: 2 29 kwietnia 2016, 10:19 JEST COŚ TAKIEGO JAK TACIERZYŃSKIE!!!! Camorrra Dołączył: 2015-02-08 Miasto: wrocław Liczba postów: 2870 29 kwietnia 2016, 10:19 gryczana napisał(a):a z przykładu mojej Mamy która pracowała w biurze a ojciec fiz: całe życie ojciec miał jej za złe że jest lepiej wykształcona lepiej zarabia i ma mniej męcząca pracę. To potem w domu robił z siebie męczennika a ja jak niewolnicy traktowal. Ja na to nie pozwolę. Od chowal Młoda i albo jaśnie pan zacznie się zachowywać albo sajonara. Twardą trzeba być nie mietka Powielasz schemat matki. I pozwalasz na to samo. Jakbyś była twarda i miała szacunek do siebie odeszłabyś już teraz, a nie czekała aż dziecko podrośnie. Bo Ty nie czekasz na podrośnięcie dziecka - to tylko wymówka, tylko wierzysz, że facet się zmieni z czasem. Edytowany przez Camorrra 29 kwietnia 2016, 10:21 gryczana Dołączył: 2013-01-24 Miasto: Poznań Liczba postów: 1077 29 kwietnia 2016, 10:20 Camorrra napisał(a):gryczana napisał(a):Camorrra napisał(a):gryczana napisał(a):Matylda111 napisał(a):A dlaczego teraz dopiero Ci to przeszkadza? Dziecko ma 1,5 roku pozwalałaś mu na takie traktowanie? Tu chyba leży pies pogrzebany. Od razu trzeba było ucinać każdy komentarz. Teraz natomiast postawienie go do pionu będzie po prostu misją specjalną. Współczuję. bo to tak jet że na początku nie chcesz się kłócić myślisz że to taki wybryk lub coś a potem zaczyna być tego tyle że już przeszkadza. To też nie jest tak ze facet z dnia na dzień staje się hamem ale to tak eskaluje To jest tak, że facet chamem jest od początku, tylko kobiety naiwnie wierzą się zmieni, a już zwłaszcza na pewno po urodzeniu dziecka, które zmieni żabę w księcia i będą żyli długo i szczęśliwie. No też racja. Tylko taki ham jak jest trzymany krótko to się pilnuje. Ale jak poczuje władze to wtedy wychodzi z człowieka co najgorsze. Tylko, że nie po to jest się z facetem, aby na każdym kroku się pilnować. Facet to nie jest dzikie zwierzę, które trzeba trzymać w klatce czy na krótkiej smyczy, a jak wychyli się za bardzo to w łeb klapkiem, żeby na miejsce wrócił. Życie z takim facetem jest męką i od takuch facetów się ucieka tudzież odchodzi zaraz na początku. oczywiście masz rację. Ale życie nie jest czarno-białe. Np mój na codzień moje zdanie ma w dupie moja praca w domu przy dziecku też nic nie znaczy ale w ciężkich chwilach jest niezawodny i pomoże jak umie. A to też w życiu jest ważne. gryczana Dołączył: 2013-01-24 Miasto: Poznań Liczba postów: 1077 29 kwietnia 2016, 10:23 Camorrra napisał(a):gryczana napisał(a):a z przykładu mojej Mamy która pracowała w biurze a ojciec fiz: całe życie ojciec miał jej za złe że jest lepiej wykształcona lepiej zarabia i ma mniej męcząca pracę. To potem w domu robił z siebie męczennika a ja jak niewolnicy traktowal. Ja na to nie pozwolę. Od chowal Młoda i albo jaśnie pan zacznie się zachowywać albo sajonara. Twardą trzeba być nie mietka Powielasz schemat matki. I pozwalasz na to samo. Jakbyś była twarda i miała szacunek do siebie odeszłabyś już teraz, a nie czekała aż dziecko podrośnie. Bo Ty nie czekasz na podrośnięcie dziecka - to tylko wymówka, tylko wierzysz, że facet się zmieni z czasem. możliwe. Chyba bardziej zbieram się na odwagę. szyneczka80 Dołączył: 2016-01-01 Miasto: ustka Liczba postów: 310 29 kwietnia 2016, 10:23 tak samo jak moj. Czasem zajmuje sie dzieckiem. W domu srednio pomaga. Nie pamietam kiedy ostatnio chociaz kawe mi zrobul Camorrra Dołączył: 2015-02-08 Miasto: wrocław Liczba postów: 2870 29 kwietnia 2016, 10:23 gryczana napisał(a):Camorrra napisał(a):gryczana napisał(a):Camorrra napisał(a):gryczana napisał(a):Matylda111 napisał(a):A dlaczego teraz dopiero Ci to przeszkadza? Dziecko ma 1,5 roku pozwalałaś mu na takie traktowanie? Tu chyba leży pies pogrzebany. Od razu trzeba było ucinać każdy komentarz. Teraz natomiast postawienie go do pionu będzie po prostu misją specjalną. Współczuję. bo to tak jet że na początku nie chcesz się kłócić myślisz że to taki wybryk lub coś a potem zaczyna być tego tyle że już przeszkadza. To też nie jest tak ze facet z dnia na dzień staje się hamem ale to tak eskaluje To jest tak, że facet chamem jest od początku, tylko kobiety naiwnie wierzą się zmieni, a już zwłaszcza na pewno po urodzeniu dziecka, które zmieni żabę w księcia i będą żyli długo i szczęśliwie. No też racja. Tylko taki ham jak jest trzymany krótko to się pilnuje. Ale jak poczuje władze to wtedy wychodzi z człowieka co najgorsze. Tylko, że nie po to jest się z facetem, aby na każdym kroku się pilnować. Facet to nie jest dzikie zwierzę, które trzeba trzymać w klatce czy na krótkiej smyczy, a jak wychyli się za bardzo to w łeb klapkiem, żeby na miejsce wrócił. Życie z takim facetem jest męką i od takuch facetów się ucieka tudzież odchodzi zaraz na początku. oczywiście masz rację. Ale życie nie jest czarno-białe. Np mój na codzień moje zdanie ma w dupie moja praca w domu przy dziecku też nic nie znaczy ale w ciężkich chwilach jest niezawodny i pomoże jak umie. A to też w życiu jest ważne. Strasznie smutne jest to co piszesz. Przecież on Cię zawodzi na każdym kroku. Edytowany przez Camorrra 29 kwietnia 2016, 10:25 Dołączył: 2013-08-18 Miasto: Zielone Wzgórze Liczba postów: 4712 29 kwietnia 2016, 10:24 Camorrra napisał(a):gryczana napisał(a):Camorrra napisał(a):gryczana napisał(a):Matylda111 napisał(a):A dlaczego teraz dopiero Ci to przeszkadza? Dziecko ma 1,5 roku pozwalałaś mu na takie traktowanie? Tu chyba leży pies pogrzebany. Od razu trzeba było ucinać każdy komentarz. Teraz natomiast postawienie go do pionu będzie po prostu misją specjalną. Współczuję. bo to tak jet że na początku nie chcesz się kłócić myślisz że to taki wybryk lub coś a potem zaczyna być tego tyle że już przeszkadza. To też nie jest tak ze facet z dnia na dzień staje się hamem ale to tak eskaluje To jest tak, że facet chamem jest od początku, tylko kobiety naiwnie wierzą się zmieni, a już zwłaszcza na pewno po urodzeniu dziecka, które zmieni żabę w księcia i będą żyli długo i szczęśliwie. No też racja. Tylko taki ham jak jest trzymany krótko to się pilnuje. Ale jak poczuje władze to wtedy wychodzi z człowieka co najgorsze. Tylko, że nie po to jest się z facetem, aby na każdym kroku się pilnować. Facet to nie jest dzikie zwierzę, które trzeba trzymać w klatce czy na krótkiej smyczy, a jak wychyli się za bardzo to w łeb klapkiem, żeby na miejsce wrócił. Życie z takim facetem jest męką i od takuch facetów się ucieka tudzież odchodzi zaraz na początku. HA HA HA!Camorra pomiędzy moim "Od razu trzeba było ucinać każdy komentarz" a Twoim "trzeba trzymać w klatce czy na krótkiej smyczy, a jak wychyli się za bardzo to w łeb klapkiem, żeby na miejsce wróci" jest jeszcze cała gama różnych pośrednich zachowań. Szkoda, że dla Was wszystko jest czarne albo białe i normalne rady są niczym, a aprobujecie tylko jedno wyjście: brać dziecko i odchodzić. Dziękuję. Ewakuuję się z tego wątku, bo nie bardzo lubię rozmowy na tym poziomie. Camorrra Dołączył: 2015-02-08 Miasto: wrocław Liczba postów: 2870 29 kwietnia 2016, 10:28 Matylda111 napisał(a):Camorrra napisał(a):gryczana napisał(a):Camorrra napisał(a):gryczana napisał(a):Matylda111 napisał(a):A dlaczego teraz dopiero Ci to przeszkadza? Dziecko ma 1,5 roku pozwalałaś mu na takie traktowanie? Tu chyba leży pies pogrzebany. Od razu trzeba było ucinać każdy komentarz. Teraz natomiast postawienie go do pionu będzie po prostu misją specjalną. Współczuję. bo to tak jet że na początku nie chcesz się kłócić myślisz że to taki wybryk lub coś a potem zaczyna być tego tyle że już przeszkadza. To też nie jest tak ze facet z dnia na dzień staje się hamem ale to tak eskaluje To jest tak, że facet chamem jest od początku, tylko kobiety naiwnie wierzą się zmieni, a już zwłaszcza na pewno po urodzeniu dziecka, które zmieni żabę w księcia i będą żyli długo i szczęśliwie. No też racja. Tylko taki ham jak jest trzymany krótko to się pilnuje. Ale jak poczuje władze to wtedy wychodzi z człowieka co najgorsze. Tylko, że nie po to jest się z facetem, aby na każdym kroku się pilnować. Facet to nie jest dzikie zwierzę, które trzeba trzymać w klatce czy na krótkiej smyczy, a jak wychyli się za bardzo to w łeb klapkiem, żeby na miejsce wrócił. Życie z takim facetem jest męką i od takuch facetów się ucieka tudzież odchodzi zaraz na początku. HA HA HA!Camorra pomiędzy moim "Od razu trzeba było ucinać każdy komentarz" a Twoim "trzeba trzymać w klatce czy na krótkiej smyczy, a jak wychyli się za bardzo to w łeb klapkiem, żeby na miejsce wróci" jest jeszcze cała gama różnych pośrednich zachowań. Szkoda, że dla Was wszystko jest czarne albo białe i normalne rady są niczym, a aprobujecie tylko jedno wyjście: brać dziecko i odchodzić. Dziękuję. Ewakuuję się z tego wątku, bo nie bardzo lubię rozmowy na tym poziomie. Kompletnie nie zrozumiałaś mojej wypowiedzi. I niestety ale w przypadku szacunku to sprawa jest czarno biała, bo albo on jest albo go nie ma i tu żadne rozmowy i proszenie o niego nie powinno mieć miejsca. A od facetów którzy nie szanują to się ucieka na początku, a nie wychodzi za nich za mąż, rodzi dzieci i się nagle po paru latach budzi z ręką w tym ja poradziłam Autorce pójście do pracy, nic nie pisałam o odchodzeniu z dzieciakiem. Edytowany przez Camorrra 29 kwietnia 2016, 10:30

mąż mnie nie szanuje druga strona medalu